Иванова

Елена Николаевна

Учитель белорусского языка и литературы

Дата рождения  07.01.1976

Годы учебы в СШ №14 1982 - 1992

Окончила ВГУ им П. М. Машерова в 1997 г.

В школе работает с 1997 года

Дзень добры, завуць мяне Алена Іванова,

Настаўнік роднай літаратуры і мовы.

Працую я ў сярэдняй школе нумар 14.

Адлік гадоў пайшоў ужо на 20.

Я шчыра вас, сябры, вітаю

І ненадоўга запрашаю

У свет маіх фантазій паэтычных,

Што выклікаў мой лёс педагагічны.

 

Уступ

У дзяцінстве часта мы ўсе марым,

Кім, будучы дарослым, станем.

Фантазіі нам душу сагравалі.

У думках, ох, далёка мы ляталі!

Хоць кажуць, што дарог – мільёны,

Мая зноў мяне ў школу прывяла.

Званок паклікаў школы роднай.

Я ў сваіх настаўніках калег цяпер знайшла.

І вось – настаўнік я.

Канешне, класны кіраўнік.

Пазней і кіраўнік МА.

І ведаеце, мноства тут адкрыццяў

Я, не чакаючы, зрабіла для сябе.

Бо маем столькі мы магчымасцяў

Злучыць прафесій мноства у сабе.

 

Напрыклад, доктар – я.

Бо сіла слова  часам сілу лекаў мае

І помніць трэба, што дзіця нам давярае.

Яму дапамагчы мы словам можам,

а можам загубіць неасцярожным словам.

                Пад сілу мне, як доктару, спыніць

                І на урок дарогу перакрыць

                ўсім вірусам, такім, як нежаданне,

                лянота, часу “праяданне”.

 

А каб імунную сістэму падтрымаць,

здаровы інтарэс у вучнях развіваць,

Я пры сабе заўсёды маю вітаміны,

Што дзеці любяць лепей за маліны.

                А гэта - смех, гульня, цікавыя сустрэчы

                і новы погляд на вядомыя ўжо рэчы,

                магчымасць маляваць, канструяваць

                і, хай нетрадыцыйна, разважаць.

Ёсць спецыяльныя ўрокі – вітаміны:

Майстэрні, святы, паэтычныя гадзіны,

Экскурсіі, спаборніцтвы, урокі-успаміны.

Як прыйдзе вучань на такі ўрок,

То ўжо не думае ён пра званок.

 

Яшчэ я – трэнер,

Бо ў час урока

Не забываю здзейсніць лоўка

фізкультмінуткі хуткія імгненні

І працягнуць тым рук і ног цярпенне.

                Даём вачам кароткі адпачынак,

                сур’ёзным думкам робім перапынак.

                Як дзеці кажуць – новае дыханне

                З’яўляецца пасля такіх заданняў.

 

Яшчэ я – дырыжор, рука якога,

за рытмам паспяваючы, не ведае знямогі.

                Мой клас – аркестр мой,

                а план урока – ноты,

                напісаныя шчыра, без ляноты.

                І на памылку права я не маю,

                Калі у музыку урок ператвараю.

У той мелодыі, павольнай часам, часам хуткай,

То ціхай дзесьці, то парою гучнай,

Зліць трэба ўмела столькі нот і столькі галасоў,

Каб вучань кожны сам быў задаволены сабой.

                І будзе сціплай скрыпкі голас тут чуваць,

                І слабыя званочкі дружна загучаць.

                Кларнет з баянам згоду знойдзе.

                Для кантрабаса мудрага дарэмна час не пройдзе.

Усе тут быццам свае ноты граюць,

Але ўсе разам адну музыку ствараюць.

А можа, я акцёр?

А клас – майго тэатра сцэна?

Павінна я табе сказаць, слухач,

Што дзеці – самы ўважлівы глядач

і наш падман заўважаць,

бы той Станіслаўскі.

                Таму так важна нам сабе абраць

                З магчымых ролей тую,

што дасць магчымасць не іграць,

а быць сабой.

Але якую?

Ёсць роля Мэры Попінс – яркая,

                                     дэмакратычная, жывая.

Ёсць Каралева Снежная – занадта гордая, халодная і злая.

Ёсць роля курачкі-наседкі – тая

празмерна сваіх дзетак апякае.

Мальвіна – культурай і навукай дапякае.

Яшчэ мы ўспомнім Карабаса Барабаса:

Ўсе дзеці пад яго начальніцкім абцасам.

 

             Ну, што слухач, сваю пазнаў ты ролю?

             Пра гэта трэба нам задумацца парою.

             Шукай, настаўнік, у вачах дзяцей

Сваё адлюстраванне ты часцей.

Стварай сябе, будуй,

бо ў цэнтры ты увагі.

Сорак вачэй, ці сто, ці дзвесце пяцьдзясят

Не сорак пяць хвілін – няспынна на цябе глядзяць.

 

Ці мо садоўнік я?

Не зблытайце з касільшчыкам газонаў.

Супраць яго нічога я не маю,

Але ж ён роўненька, усе травінкі

адна ў адну, па норме падразае.

Дзе ж тая дыферэнцыяцыя ?– пытаю.

                Не, я – садоўнік,

                Як той Скарына ў Каралеўскім батанічным                                                                         садзе.

А клас мой – сад цудоўны, фарбаў поўны.

Тут вучань кожны – кветачка, травінка,

што свой характар, колер мае

і з часам дзіўнай, непаўторнай вырастае.

                Нялёгкая садоўніка работа:

                Патрэбныя тут мудрасць і ахвота.

                Характар кожнай кветкі трэба развучыць,

                Каб лепшыя умовы ёй стварыць.

Але ёсць і агульныя парады:

То – час, цярпенне, цеплыня,

штодзённы клопат, дабрыня.

Любоў у сэрцы, шчырасць у душы

Для вучняў-кветак так важны.

І веру я: любоў мая

ў іх сэрцах, несумненна, адгукнецца,

Урокаў маіх свет, як нейкі запавет,

у памяці заўсёды застанецца.

 

Заключэнне

 

Вось так – метафарай – мне хочацца сказаць                                                                               парой,

Задумаўшыся аб прафесіі маёй.

Хаця…

                      за столькі год яна

даўно ўжо не прафесія мая,

а…   колер мой,

                    мой рытм,

                          мой дзень і ноч,

                                мой сцяг,

                                        мой свет,

                                                     мая паэзія і моц. 

 

2007                

Шчырая размова